| تبليغات | X |
روز جهانی کارگر است و قرار است تو بمباران شوی . می توانی با سایت ها و بلاگ های همسو با گفتمان مطالبه محور خودت را مشغول کنی . می توانی ادعا کنی مطالبات واقعی ان چیزی نیست که کارگران و زحمتکشان این مرز و بوم بخاطرش بر روی سنگفرش های میدان آبنمای پارک لاله کشیده می شوند در کنار آبنمایی که فواره هایش دیگر نای شکافتن آسمان را ندارند بغض آسمان هم دیگر می ترکد وقتی گریه مادرانی را می بیند که فرزندانشان را زیر مشت و لگد به باد کتک گرفته اند. چه فرقی می کند مادر، مادر است حتی اگر برای تفریح هم آمده باشد تاب نمی کند تا ببیند جوانی را که هم سن فرزند خویش است اینگونه ناسزا گویان سوار ماشینی می کنند که وظیفه اش ارشاد است و چقدر نجیبند زحمتکشان این سرزمین و چقدر تماشاچیان این صحنه ها از نجابت فاصله گرفته اند ای کاش تماشاچی نبودیم.
اما هنوز ادامه دارد قرار نیست بدین سادگی رهایت کنند مگر می شود غروب این جمعه لعنتی بدین سادگی تمام شود اخبار ادامه دارد و تو اینجا حق انتخاب نداری حوادث خود را به تو تحمیل می کنند بحث مسخره ی تفاوت شنیدن با گوش دادن نیست که با بی توجهی از کنارش عبور کنی اگر تکه ای از این مردم باشی می شنوی که دل آرا دارابی را صبح در رشت بدون حضور اولیا و بدون اطلاع وکیلش اعدام کردند . چقدر این واژه اعدام راحت بر زبانمان می چرخد انگار اصل به مرگ است نه زندگی .
باری این تمام اخبار نیست خیل عظیمی از خبرها در راهند نه کارگران اولین و آخرین قشر از زحمتکشان ایران هستند که جواب مطالبات خود را با مشت می گیرند و نه دلا آرا دارابی اولین و آخرین دختر اعدامی است که در سن ارتکاب به جرم ( تازه اگر صحت داشته باشد) زیر 18 سال بوده است خبرها از راه خواهند رسید مثل اس ام اس های سرگردانی که منتظر روشن گوشی مقصد هستند اگر از انسانیت بویی برده باشیم بی تفاوت نمی توانیم از کنار این اخبار بگذریم با این تفاوت که بار دیگر شاید خودمان موضوع این خبرها باشیم.
اما با تمام این اخبار هنوز می توان به دنیایی برابر و آزاد و به جهانی امن تر فکر کرد من امید را از چشمان کودکان معصوم می گیرم از همانهایی که اگر بفهمند افراد زیر 18 سال ، کودک محسوب می شود دوست دارند سن خود را بالا ببرند تا وقتی مجبورند مدرسه را برای کار ترک کنند والدین اشان و یا شاید خواهر یا برادر کوچکترشان فکر نکنند نان آور خانه یک کودک است.
آری معلم با تمام تبعیضی که در حقش روی می دهد و با تمام بی مهری ها که عایدش است این مزیت را دارد که به نقطه امید وصل است به کسانی که فردا را می سازند و می تواند درکی واقعی و عینی از شرایط جامعه داشته باشد به شرطی که در عوالم مالیخولیایی روشنفکری غرق نباشد.
